.

Σε μια ιδανική ζωή είμαστε ευτυχισμένοι και με τα λίγα, αρκούμαστε σε ότι μας προσφέρει ο ‘’από πάνω’’ και μαθαίνουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. < αυτά πρόσφερα, αυτά αξίζω και αυτά λαμβάνω και το κυριότερο; είμαι καλά> Σε μια πραγματική ζωή οι κανόνες αλλάζουν < αυτά πρόσφερα, περισσότερα θέλω και αν δεν τα λάβω δεν θα είμαι καλά και το πιθανό; να τα κλέψω από κάποιους που τα έχουν>
Διάβασα μια μικρή φράση στο δρόμο και αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι νιώθουν αυτό το συγκεκριμένο συναίσθημα κάθε πρωί .

‘’Το μόνο παράπονο μου από την ζωή είναι που δεν γεννήθηκα κάποιος άλλος.’’ Πώς είναι άραγε να θέλεις να ξεριζώσεις τον εαυτό σου; Να είστε ουσιαστικά εχθροί; Και τελικά είναι εύκολο να συμφιλιωθείς με όλα όσα είσαι και να αγαπήσεις όσα δεν είσαι;
Η μαμά μου όταν ήμουν μικρή και μου μάθαινε την άλφα-βήτα μου έλεγε, ποτέ μην παραμελήσεις το ωμέγα επειδή είναι τελευταίο γιατί χωρίς αυτό δεν θα μπορούσες να πεις την λέξη παίζω και αγαπάς τόσο το παιχνίδι. Κάθε γράμμα στην άλφα βήτα είναι εξίσου σημαντικό, όπως και κάθε άνθρωπος σε μια κοινωνία. Ο καθένας έχει να προσφέρει ξεχωριστά πράγματα και όσο και αν ακούγεται ουτοπικό υπάρχει. Όσο και να στην έχει στημένη η ζωή, όσο και αν νιώθεις ότι αδικείσαι, αν στηρίζεις τον εαυτό θα καταφέρεις να πετύχεις τα πάντα.
Η πιο αληθινή αγκαλιά που δέχτηκα ποτέ ήταν δική μου. Ήμουν στεναχωρημένη και είχα τυλιχτεί ένα κουβάρι και με αγκάλιασα. Ποτέ ως τότε δεν είχα γνωρίσει αυτή την πλευρά μου. Μου ψιθύρισα ‘’είσαι δυνατή’’ και πήρα δύναμη. Κατάλαβα τότε πως η ασπίδα προς όλα όσα είμαι τρωτή είμαι η ίδια. Χωρίς να έχω ανάγκη κανέναν.

Αυτό που πάντα έλεγα είναι πως αν δεν προσπαθήσεις για σένα, κανείς δεν θα το κάνει. Όλα είναι τόσο μεγάλα και καταφέρνεις να τα φτάσεις όχι βλέποντας αυτά πιο κοντά, αλλά εσένα πιο ψηλό. Στο σημείο αυτό του υποσυνειδήτου συνδυάζεται με πανέμορφο

και ακίνδυνο τρόπο το ιδανικό με την πραγματικότητα.

I got soul, but I'm not a soldier...

I got soul, but I'm not a soldier...

I got soul, but I'm not a soldier..

.

.

ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΣΑΜΠΑ

1883-1957

ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ

Βγαίνει το φεγγάρι.

Στη λεωφόρο είναι ακόμα μέρα,

ένα βράδυ που πέφτει γοργά.

Αδιάφορη νεολαία αγκαλιάζεται σφιχτά·

εκτρέπεται σε ευτελείς στόχους.

Κι είναι η σκέψη

του θανάτου που, στο τέλος, σε βοηθάει να ζήσεις.

μετάφραση: Κάρολος Τσίζεκ

.

O έρωτας είναι ένα πάρτυ.

Η μια μάχη.

Ανάλογα πως το αντιμετοπίζει ο καθένας.

Έχουμε την ευκαιρία επιλογής.

Παλιά έτυχε 2 καλοί φίλοι να χωρίσουν την ίδια εποχή.

Ο ένας έψαχνε παραλίες και απόμερα μέρη για να γλύψει τις

πληγές του και ο άλλος έψαχνε ποτά και αγκαλιές γυναικών.

Ναι ξέρω και οι δύο είχαν ως στόχο να λυτρωθούν απο τη σκέψη

που έτρωγε τα σωθηκά τους.

Αλλά o ένας κατάφερε να το ξεπεράσει

πιο ανώδυνα και αποτελεσματικά.

Γιατί ειλικρινά αν κλεινόμαστε στο καβούκι του ευατού μας

θα υπήρχε περίπτωση να καταφέρουμε οτιδήποτε στη ζωή μας;

.

‘’Πόσο μικρός είναι ο κόσμος;’’
Αυτή η φράση τόσο συχνά ακούγεται
Λέγετε
Και νιώθετε
Αλλά εγώ διαφωνώ
Δεν είναι ο κόσμος μικρός
Απλά εμείς βλέπουμε μόνο όταν θέλουμε.

'’Μου λείπεις’’
Αν ψάξεις στο κινητό δέκα ανθρώπων αυτή τη στιγμή
Το πρώτο μήνυμα που θα διαβάσεις είναι αυτό
Μου λείπεις..
Μου
Για ακόμα μια φορά βάζουμε σε δύο αθώες λέξεις μπροστά το εγώ μας
Και τις καταντάμε τόσο εγωιστικές

‘’Σαγαπώ΄΄
Λέξη αστραπή, την βλέπεις, την ακούς και τραντάζεσαι στον ρυθμό της
Την νιώθεις , την λες
Τι γίνετε όμως όταν δεν την εννοείς;
Χτίζεις ένα ψεύτικο κόσμο και σε λίγο τον γκρεμίζεις
Αφήνοντας κάποιον κάτω από τα ερείπια

‘’πόσο μικρός είναι ο κόσμος μου, μου λείπεις. σαγαπώ’’
Ο κόσμος μου είναι μικρός χωρίς εσένα.
Μου λείπεις γιατί λείπεις εσύ από την ζωή μας και τα σχέδια μας.
Σε αγαπάω γιατί μόνο εσύ κάνεις την καρδιά μου να χτυπά
τόσο αργά και τόσο γρήγορα ταυτόχρονα.
Και χωρίς εσένα όλα είναι πέτρινα, χωρίς ουσία και αίσθημα.
Ακίνητα και αόρατα.

Κλαίγεσαι μικρή

pu kκλαίγεσαι μικρή
όλα μια πλαστικούρα είναι
σπάνε σε κάθε κούνημα
ανασαίνεις κοντά στο γυαλί
αφήνεις τα χνώτα σου
ζωγραφίζεις μια καρδιά
και το γυαλί ραγίζει σπάει
και μαζί του σπας και εσύ
αφού χαλάει την καρδιά σου
κωλόγυαλο

κλαίγεσαι μικρή
δεν έχεις που να πάς
σου λένε όλοι έλα σε μένα
σαν μάγισσες να σε δελεάσουν
να σε αρπάξουν να χαθείς
γάτες πονηρές
κάθε μέρα πασαρέλα στην ζωή
απλώνουν τα νύχια
αρπάζουν ότι διεκδικούν
και πετάνε τα κόκαλα
σα πληρωμένες πουτάνες

μα εσύ κλαίγεσαι μικρή
σε μια γέφυρα
φυσάς ξεφυσάς
σκας
φυλάς τα δάκρυα σου
αν τα αφήσεις
θα σε πνίξουν
κουράστηκα να με κουβαλάω
λέω να μετακομίσω
να χορέψω ταγκό με το χάρο..
εκείνη τη μέρα μικρή θα φορέσω το χαμόγελο σου :)

για τον κ.κρασά και ας μη βγάζει νόημα. Σας ευχαριστώ